ผูกมิตรดีกว่า มีศัตรู ต้อนรับญาติธรรมทุกท่าน

ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ

มนุษย์เรานั้นเกิดมาจากพ่อแม่คนละหมู่เหล่า เกิดมาในสภาพแวดล้อมที่ต่างกันออกไป บางคนเกิดมาในสังคมที่ดีมีพร้อมทุกอย่าง ซึ่งต่างจากบางคนที่เกิดมาโชคไม่ค่อยเข้าข้างตกอยู่ในสภาพสังคมที่แย่ ทำให้เกิดปัญหาสังคมขึ้นมา แต่ถึงกระนั้นก็แล้วแต่ถึงแม้สภาพสังคมแวดล้อมจะเป็นอย่างไร เราจะเกิดมาในสังคมเช่นไรก็ตามแต่เรานั้นสามารถที่จะเลือกได้ในสิ่งที่เราอยากจะเป็นได้ สืบเนื่องมาจากความตั้งใจของเราเอง เราเคยเห็นกันมาก็มากมายในสังคมปัจจุบันที่คนที่เกิดมาในสภาพสังคมชั้นสูง แต่เขาเหล่านั้นก็ยังเป็นภาระของสังคม และก็มีในบางส่วนอีกเช่นกันที่อยู่ในสภาพสังคมเดียวกันแต่เขาก็สามารถรักษาสถานะของตนเองเอาไว้ได้เป็นอย่างดี ส่วนคนที่เกิดมาในสภาพสังคมที่ไม่อำนวยให้พวกเขาหลายๆ อย่าง อย่างเช่นเกิดมาในครอบครัวที่ยากจน เกิดมาในครอบครัวที่แตกแยก เป็นต้น เขาเหล่านั้นก็มีบางคนที่สามารถฟันฝ่าเอาความสำเร็จมาครอบครองได้อยู่เช่นกัน แต่ก็มีไม่น้อยที่ดิ้นไม่หลุดจากบ่วงกรรมนั้นออกไปได้ ต้องตกอยู่ในสภาพของสิ่งแวดล้อมของสังคมที่ตนเองเกิดมาอยู่ตลอดตั้งแต่เกิดจนแก่และตาย เรายอมหรือไม่ที่จะจมอยู่กับสิ่งที่เราเป็น เราจะยอมให้เราตกเป็นเครื่องมือของสภาพแวดล้อมหรือไง เราต้องเริ่มค้นหาความสุขของตัวตนอย่างแท้จริงกันเสียทีก่อนที่เราจะตกเป็นเบี้ยล่างของสังคมปัจจุบัน

มองตนเอง
ก่อนอื่นเราต้องทราบก่อนว่าเราอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบไหน เราอย่าหลงในตัวตนที่เราเป็นอยู่ เพราะบางทีนั้นมันอาจจะเป็นแค่การสร้างภาพของเราเอง แต่ความจริงแล้วเราเป็นผู้ที่รู้มากที่สุดว่าเราอยู่ในฐานะอะไร เราต้องการอะไร และเราอยากที่จะเป็นแบบไหน การที่เรามองตนเองให้ออกนั้นมันช่วยให้เราสามารถที่จะเริ่มต้นทำสิ่งที่ตนเองชอบและถนัดได้อย่างเต็มความสามารถและรักในสิ่งที่ทำได้ แต่ถ้าเราไม่ค้นหาตัวเองเรามองดูคนอื่นทำให้เรานั้นเกิดความอยากที่เป็นแบบนั้นๆ อยากเก่ง อยากดัง อยากหลายๆ อย่างที่บุคคลคนนั้นเป็นอยู่ เราสามารถที่จะดูเขาเป็นตัวอย่างได้แต่เราไม่สามารถที่จะเอาเขามาใส่เราได้นะ เพราะอะไร เพราะบางทีเราไม่อยู่ในสภาพแวดล้อมและสถานะที่เหมือนกันกับเขานั่นเอง แต่เราสามารถที่จะเก็บเอาสิ่งที่เราชอบที่เป็นสิ่งที่ดีของเขามาเป็นจุดยืนของเราก็ได้ แต่เราต้องเป็นตัวเรา เราต้องเป็นใจเรา อย่าเป็นผู้อื่นพยายามมองว่าเราเป็นยังไงบ้างสิ่งไหนเราชอบ สิ่งไหนเราไม่ชอบ สิ่งไหนเราทำได้ สิ่งไหนเราทำไม่ได้ พยายามค้นให้เจอ เขาบอกว่าใครมองตัวตนของตนเองเจอได้เร็วที่สุดคนนั้นย่อมมีจุดเริ่มต้นได้เร็วที่สุด เพราะฉะนั้นเราจงเริ่มกันตั้งแต่วันนี้ซะ มันยังไม่สายเกินที่เราจะมองเข้าไป เพราะถ้าเราไม่มองหาตัวเราซะเราก็จะมองแต่ผู้อื่นและก็เอาผู้นั้นมาเป็นตัวเรา มันก็ขัดกันอยู่นะ มันก็คงจะแปลกดีถ้าเราไม่ค้นหาตัวตนที่แท้จริงของเรา แต่เรากลับไปดูคนอื่นเป็นตัวอย่างและก็คอยที่จะเอาเขาเหล่านั้นเป็นแบบอย่างงั้นทั้งประเทศทั้งโลกก็คงจะมีแต่มนุษย์ที่เหมือนกันหมดเลย ทำอะไรก็เหมือนกันไม่มีอะไรที่แปลกๆ ใหม่ๆ คงจะเครื่องไหวกันเหมือนกันทั้งหมดเลยทีเดียว ทุกอย่าที่เกิดขึ้นคงจะขับเคลื่อนเหมือนกันหมุนก็คงหมุนพร้อมกัน หยุดก็คงหยุดพร้อมกันหมด มันก็ไม่มีสีสันเกิดขึ้นในชีวิตของเราสิ ฉะนั้นแล้วเราจึงควรที่จะรีบมองหาตัวตนที่แท้จริงของเราซะว่า เราชองสิ่งใด เรารักสิ่งใด เราอยากที่จำทำอะไร และเราอยากเป็นแบบไหน เพื่อให้มันเกิดเป็นแรงขับเคลื่อนของชีวิตเราหมุนก้าวเดินต่อไป

มองครอบครัว
ครอบครัวเป็นจุดเริ่มต้นสำคัญของชีวิตมนุษย์เรา ทุกคนเกิดจากครอบครัวทั้งนั้น ทุกครอบครัวล้วนแล้วแต่มีจุดมุ่งหมายที่อยากจะให้ลูกของตนเป็นอย่างที่ตนเองหวัง แต่รู้หรือไม่ว่าเราเลี้ยงเขาได้เฉพาะกายเท่านั้น แต่จิตใจเขาเราเลี้ยงไม่ได้ เราสั่งสอนได้เฉพาะภายนอกเท่านั้นแต่ภายในเราไม่สามารถหยั่งรู้ได้ ถึงแม้เราจะเป็นผู้ให้กำเนิดเขาก็ตาม พ่อแม่ เป็นผู้ที่ให้ความหวังและมีความหวังในตัวลูกมากที่สุด ตัวลูกเองเช่นกันจะต้องคอยมองสิ่งที่พ่อแม่มอบให้เสมอ ว่าสิ่งที่ท่านเหล่านั้นอยากจะมอบให้เราที่สุดและอยากให้เราเป็นที่สุดคืออะไร พ่อแม่ทุกคนไม่หวังอะไรมากนอกเสียจากการที่ลูกของเขานั้นเป็นคนดีของสังคม ถึงกระนั้นก็ตามถึงแม้ลูกของเขาจะทำผิดเป็นคนเลวของสังคมก็ตาม บุคคลที่ให้อภัยเสมอก็ไม่มีใครนอกจากเขาเหล่านั้น ดังนั้นเราจึงควรมองสภาพของครอบครับเราว่าสภาพที่ครอบครัวเราต้องการนั้นเป็นแบบไหน เราควรที่จะเป็นอย่างไรที่ครอบครัวตั้งใจหวังและไม่ขัดกับความรักและความชอบของเราเอง เราจงคิดเสมอนะว่าไม่มีที่ใดให้ความรักความอบอุ่นแก่เราได้มากเท่ากับครอบครัว ที่มีทั้งพ่อ แม่ พี่ น้องของเราเอง ทุกคนมีความรักให้กันเสมอ ใครผิดย่อมได้รับการอภัยจากบุคคลภายในครอบครัวเดียวกันเสมอ กลับกันกับสังคมภายนอกที่คอยแต่จะชิงดีชิงเด่นกันจ้องที่จะทำร้ายเราเสมอ เราเคยได้ยินหรือไม่กับคำที่เขาบอกกันว่า “เลือดย่อมข้นกว่าน้ำ”

มองการเรียน
คนที่ทำให้เราเกิดขึ้นมาคือ พ่อกับแม่ สิ่งที่ทำให้เรามีความรู้สามารถทำงานอยู่ในสังคมนี้สามารถต่อสู่ใครๆ ได้ก็คือความรู้ การศึกษา มีคำอยู่คำหนึ่งที่เขาพูดกันว่า “ไม่มีใครแก่เกินเรียน” คำนี้สามารถใช้ได้กับทุกคน เพราะการศึกษานั้นไม่มีวันหยุด การศึกษามีแต่การเจริญก้าวหน้าไปเรื่อย ถ้าใครเรียนก็ทันต่อโลกทันต่อผู้อื่น ใครไม่เรียนก็โง่ไม่ทันเกมทำอะไรไม่ทันเขา ถ้าเราเรียนเราจงมองซะว่าเราชอบสิ่งใด เพราะสิ่งที่เราอยากเป็นนั้นก็บ่งบอกเราตั้งแต่ตอนเรียนนี่แหละ บ่งบอกตั้งแต่วิชาที่เราชอบจนลักษณะของเนื้อหานั้น ชอบวิชาคณิตศาสตร์ วิทยาศาสตร์ อยากเป็นอะไรในอนาคต หมอ วิศวกร เป็นต้น ชอบที่จะเก่งภาษาอยากพูดภาษาเก่ง ก็สนใจในวิชาของภาษามากขึ้น อยากจะเป็นนักกฎหมายก็สนใจเรียนในวิชาสังคม กฎหมายมากๆ นั่นมันก็เป็นความสนใจในส่วนตัวของแต่ละคนกัน แต่อย่างหนึ่งที่เราพึงจำไว้เสมอขณะเรียนหรือทุกขณะจิตว่าเราจะต้องยอมรับในสิ่งที่เราตัดสินใจไปและจะต้องเป็นคนที่อยู่ด้วยตนเองอย่างที่เขาบอกว่า “ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน” เมื่อใดก็ตามที่เราสามารถที่ทำอะไรก็ตามด้วยตัวเราได้แล้วละก็เมื่อนั้นเราย่อมอยู่ได้โดยที่เรานั้นเป็นที่พึ่งของตนเอง เราก็มีทั่งร่างกายที่เหมือนกับมนุษย์ทั่วไป ทำไม่เราถึงจะคอยที่จะพึ่งคนอื่นตลอดไป ตัวเราเป็นของเราไม่มีใครเป็นเจ้าของชีวิตของเราได้ ตัวเราจะเป็นอย่างไรอนาคตจะเป็นเช่นไรก็อยู่ที่การศึกษาของเรานี่แหละทีนี้ พ่อแม่ของเราไม่มีเงินทองมากองให้ ให้เรานั้นภาคเพียรเรียนหนังสือ ให้วิชาที่ร่ำเรียนมานั้นเป็นเครื่องมือในการทำมาหาเลี้ยงชีพของตนเองให้ตลอดไปได้ เท่านั้นก็เป็นสมบัติชิ้นที่ใหญ่ที่สุดที่พ่อและแม่ได้มอบให้กับเราแล้ว ไม่เพียงเป็นการศึกษาธรรมดาที่ท่านได้ให้เราติดตัวเท่านั้น แต่ยังเป็นเครื่องมือประกอบอาชีพหาเลี้ยงปากท้องของเราเองด้วย และยังเป็นอาวุธทางปัญญาที่ให้เราติดตัวไว้เป็นเครื่องป้องกันตัวเอาตัวรอดจากสิ่งต่างๆ ได้อย่างง่ายดาย แต่ถึงจะเป็นยังไงก็ตามถ้าเราเรียนแต่ในตำราอย่างเดียวคงจะไม่พอ เราต้องเรียนนอกตำราด้วยนั่นคือเรียนชีวิตเรียนความเป็นอยู่ที่เราต้องปรับใช้ในชีวิประจำวัน เราสามารถเรียนจากครอบครัวของเราได้ เราคงไม่อยากให้มีคนมาว่าเราหรอกนะว่า “ความรู้ท่วมหัวเอาตัวไม่รอด” มันเป็นคำที่เจ็บปวดมากถ้าใครโดนด่าคำนี้ เพราะฉะนั้นจงมองการเรียนของตนเองให้รู้ว่าตนเองเป็นอะไร แล้วเราจะหาตัวเราพบอีกขั้น